Selasa, 16 September 2014

Exam paper leaks weaken the Integrity of Malaysian exams

 The annual leakage in examination papers under the Malaysian examination syndicate is undermining the integrity and confidence in the public examinations. These scams are very shameful and unfortunate given the amount of effort, time and preparation put in by students and parents. All the promises of bringing in the culprits behind these leakages to justice have not seen the light of the day. 

The second education minister announced today that UPSR English paper was found to have leaked and the students have to re-sit for this paper. Yesterday UPSR science paper was reported to have been leaked. The science paper of the 2014 primary school achievement test (UPSR) scheduled on the 11th September has been postponed to September 30th after detecting the paper leakage at the last minute. Examination syndicate said that a preliminary investigation showed that the questions for the papers had been circulated over social media.

 Last year 2013 SPM additional mathematics and chemistry papers were said to be leaked. Earlier moral paper was said to be leaked. Promises of probe by police into the leakage in previous years did not yield any outcome so far. In the past the education ministry blamed private tutors, cleaners and security guards for examination paper leakages. But the mishap still continues to add more stress and pain to parents, students and teachers.
 No official in the examination syndicate has ever held responsible for these leakages. As usual the education minister who is also the deputy prime minister apologized for the scam. When the SPM papers leaked last year the same deputy prime minister apologized too. What happened to the probe by police? What action taken to strengthen the security of these papers? Where is the weak link in the examination paper preparation? In fact the ministry of education announced the formation of task force to probe into the leakages. No news forthcoming on the probe till now.

 The general public has not seen any visible action taken to restore public confidence in the public education system. Mere apology without any concrete action to reprimand education ministry officers’ responsible and not taking corrective action is useless. Talking hard at the time of leakage and forgetting the issue in due course fades the confidence and interest in the public examination. Ministry of Education need to make every effort to track down and expose the perpetrators and make the offence and punishment publicly known. Secured and leakage proof examination is top priority to restore the integrity and confidence in the education system.



S.Ramakrishnan

(former senator)

11/9/2014

P.Waythamoorthy Meletak Jawatannya Sebagai Timbalan Menteri Di Jabatan Perdana Menteri, Siapakah Yang Mengambill Alih Portfolionya?



Kenyataan Media YB V.Sivakumar Ahli Parlimen Batu Gajah & Timbalan Pengerusi DAP Perak pada 15 Sept 2014 di Taman Badrishah, Ipoh.


Saya ingin bertanya kepada Perdana Menteri samada kerajaan Barisan Nasional benar-benar serius dalam menangani masalah sosio-ekonomi kaum India di negara ini. Setakat ini tidak ada apa-apa 'blue print' yang konkrit untuk membantu dan membangunkan iktisad masyarakat India.

Hanya terdapat janji-janji kosong yang ditaburkan oleh kerajaan sebelum pilihanraya umum untuk mendapat sokongan kaum India. Selepas pilihanraya masyarakat India telah dilupakan sama sekali. Bantuan yang diberikan untuk kaum India adalah terlalu sedikit yang pastinya tidak mungkin dapat melepaskan masyarakat itu daripada belenggu kemiskinan.

Setiap pemimpin India daripada pelbagai parti komponen Barisan Nasional hanya memperdayakan masyarakat India untuk kepentingan politik masing-masing. Ada juga pemimpin-pemimpin utama seperti Datuk Seri G. Palanivel yang tidak berani menyuarakan aspirasi masyarakat India malah ramai yang menganggapnya sebagai seorang pemimpin yang takut kepada bayang-bayangnya sendiri.

 Masyarakat India telah kehilangan pelbagai hak warganegara kerana pemimpin-pemimpinnya yang tidak berani menentang kerajaan yang diketuai oleh UMNO. Mereka terpaksa menjadi 'pak angguk' ataupun 'yes boss' kepada Perdana Menteri dan Menteri-menteri UMNO untuk menjaga kerusi dan kedudukan masing-masing. Agenda ekonomi kaum India telah dilupakan oleh pemimpin-pemimpin ini sama sekali. Perbuatan mereka ini seolah-olah 'ayam hitam terbang malam' melupakan tanggungjawab dan melakukan semua perbuatan jahat secara tersembunyi.



Apa sudah terjadi dengan jawatan Timbalan Menteri di Jabatan Perdana Menteri yang diberikan kepada P.Waythamoorthy selepas PRU13? Beliau telah meletak jawatan itu setelah sedar baha beliau dan masyarakat India telah sekali lagi dipermainkan oleh Barisan Nasional yang dipimpin oleh Perdana Menteri Datuk Seri Najib Tun Razak.

 Tetapi, adakah perletakan jawatan itu boleh menyelesaikan masalah masyarakat India? Siapakah yang sebenarnya rugi kalau bukan masyarakat India? Apakah ruginya kepada kerajaan Barisan Nasional? Barisan Nasional akan berasa lebih seronok dengan perletakan jawatan itu.

Saya telah membangkitkan satu soalan lisan untuk dijawab oleh Perdana Menteri dalam persidangan Parlimen yang akan bermula pada 7 Oktober 2014. Saya minta Perdana Menteri menyatakan tentang status jawatan Timbalan Menteri yang diberikan kepada pemimpin Hindraf P. Waythamoorthy. Siapakah yang telah dilantik oleh kerajaan untuk mengambil alih portfolio yang diberikan kepada P.Waythamoorthy yang telah meletak jawatan. Adakah agenda sosio-ekonomi masyarakat India diteruskan oleh Jabatan Perdana Menteri dan apakah fungsi-fungsinya. Nyatakan juga perkara-perkara yang telah dicapai dan akan dilaksanakan dalam tempoh terdekat.

Tidak ada gunanya untuk pemimpin-pemimpin India daripada Barisan Nasional untuk merebut jawatan Timbalan Menteri di Jabatan Perdana Menteri jika tidak ada satu hala tuju atau 'blue print' yang diterima dan diiktiraf perlaksanaannya oleh kerajaan. Jawatan itu sahaja tidak akan membawa apa-apa keuntungan kepada masyarakat India. Malah, ianya akan disalah gunakan untuk kepentingan sendiri yang amat merugikan masyarakat India.

Selasa, 9 September 2014

Kerajaan Harus Mendengar Dan Lebih Prihatin Dalam Menangani Isu Kejatuhan Harga Getah Yang Melibatkan Kesengsaraan Ekonomi 427,000 Orang Pekebun Kecil



Kenyataan Media YB V.Sivakumar Ahli Parlimen Batu Gajah & Timbalan Pengerusi DAP Perak pada 7 September 2014 di Ipoh



 Getah merupakan komoditi perdagangan yang penting bagi Malaysia dari dahulu lagi. Pada suatu ketika dahulu getah menjadi tulang belakang ekonomi negara kita. Pada masa ini, walaupun getah tidak lagi menjadi komoditi perdagangan utama kita, tetapi sumbangannya dalam urusniaga antarabangsa tidak boleh diperkecilkan.

Masih lagi ramai terutamanya pekebun-pekebun kecil getah masih bergantung kepada industri ini sebagai bekalan pendapatan utama bagi menyara hidup mereka. Kini, Malaysia merupakan negara kelima terbesar di dunia menghasilkan 845,000 tan metrik getah asli setahun.

Masalah yang amat ketara dalam sektor tanaman getah ialah mengenai harga pasaran bagi getah. Harga getah adalah amat bergantung kepada mekanisme keseimbangan diantara permintaan dan penawaran di pasaran antarabangsa. Ketidak stabilan harga merupakan merupakan satu risiko besar dalam pasaran komoditi.

 Perkara ini memang tidak dapat dielakkan oleh negara-negara yang terlibat dalam pasaran ini. Malaysia, Thailand dan Indonesia merupakan pengeluar getah asli yang utama di dunia. Ketiga-tiga negara ini menghasilkan hampir 70% daripada pengeluaran getah asli dunia.

Harga pasaran getah ditentukan oleh permintaan dan penawaran di pasaran antarabangsa. Selain daripada mekanisme penentuan harga melalui permitaan dan penawaran terdapat juga beberapa faktor lain yang turut mempengaruhi harga getah seperti ekonomi antarabangsa, sosio-politik global, kewujudan stok, pertukaraan mata wang asing dan spekulasi pasaran getah. Penawaran getah juga boleh berubah-ubah mengikut keadaan.

Pada masa ini hampir 70% daripada getah yang dihasilkan digunakan dalam industri membuat tayar. China merupakan negara pengguna utama getah asli iaitu 40% daripada penawaran dibeli oleh negara tersebut. Ini adalah kerana China merupakan salah sebuah negara yang giat mengeluarkan tayar. Pada masa ini boleh dikatakan kira-kira 30% daripada tayar global datangnya daripada negara China.

Pengunaan getah di China telah meningkat kepada 4.15 juta tan pada tahun 2013 berbanding dengan hanya 2.84 juta tan pada tahun 2007 iaitu peningkatan sebanyak 46%. Oleh yang demikian, harga geta pada hari ini amat dipengaruhi oleh permintaan negara tersebut.

Memang tidak dapat dinafikan permintaan untuk getah asli berkadar langsung dengan industri automotif. Ini bermakna jika sekiranya industri automotif berkembang, permintaan untuk getah asli juga akan turut bertambah. Sebaliknya, jika industri automotif menjadi mundur, ini akan pasti menurunkan permintaan untuk getah. Pada dasarnya permintaan untuk getah adalah berkait terus dengan industri aotomotif dunia yang sebahagian besarnya dikawal oleh China, Amerika Syarikat, Jepun dan Kesatuan Eropah.

Selain daripada itu, getah asli juga terpaksa menghadapi persaingan dengan getah sintetik. Perbezaan harga diantara getah asli dan getah sintetik juga akan menjadi satu lagi faktor yang perlu diambil kira dalam menilai risiko yang dihadapi oleh pengusaha-pengusaha getah asli.

Getah tiruan dihasilkan daripada sejenis bahan mentah iaitu Butadiena. Bahan mentah ini diperolehi daripada proses penapisan petroleum. Jika kos penghasilan dan harga Butadiena meningkat, maka ini sewajarnya meningkatkan permintaan untuk getah asli sebagai pengganti getah tiruan.

Pada masa ini, kita menghadapi masalah penurunan harga getah. Penunurun yang ketara berlaku sejak bulan Jun 2012. Penurunan ini dikatakan berpunca daripada 3 faktor :

1) Krisis hutang negara-negara zon Eropah
2) Kelembaban ekonomi China
3) Pergolakan politik Timur Tengah dan Thailand

Menurut Laporan International Rubber Study Group (IRSG) jumlah stok getah asli sehingga bulan September 2013 berada pada paras 2.09 juta tan iaitu peningkatan sebanyak 13.5% bagi tempoh yang sama pada tahun 2012. Selain daripada itu, peningkatan stok sebanyak 270,000 tan juga direkodkan di Qingdao, China iaitu pelabuhan kemasukan getah ke negara tersebut.

Disamping itu, stok getah di Shanghai Futures Exchange juga berada ada paras 225,000 tan, peningkatan tertinggi sejak tahun 2007. Ini bermakna telah berlaku lambakan stok getah asli di China yang menjadi salah satu punca utama dalam penurunan permintaan untuk getah asli. Ini sememangnya akan menurunkan harga pasaran untuk getah asli.

Selain daripada itu, penutupan kilang-kilang di negara tersebut pada bulan Jan dan Februari 2014 kerana sambutan Tahun Baru Cina juga telah mempengaruhi permintaan untuk getah. Di tambah lagi, isu kelembaban atau kemerosotan pengeluaran kederaan di China dan Amerika Syarikat juga menggangu permintaan untuk getah asli pada bulan Jan 2014. Dikatakan bahawa terdapat lebihan penawaran getah asli sebanyak 384, 000 tan pada tahun 2014.

Kejatuhan harga getah yang dialami sejak bulan Februari 2011 adalah berpunca daripada ketidakseimbangan diantara kadar pertumbuhan penawaran getah asli berbanding dengan kadar pertumbuhan permintaan. Ini diikuti dengan keadaan kemelesetan ekonomi yang dihadapi di kalangan negara-negara pengeluar getah asli yang utama di dunia.

Mengikut rekod, getah asli telah mencapai harga tertinggi iaitu 1717 sen per kg pada 18 Februari 2011. Selepas itu, harga getah asli mulai turun kerana permintaan menjadi semakin lembab. Penurun harga getah ini telah memberi kesan yang amat negatif kepada pekebun-pekebun kecil. Pendapatan mereka telah jatuh dengan banyaknya. Peningkatan kos hidup dan penurunan dalam pendapatan telah amat menggangu status sosio-ekononomi kaum pekebun ini.

Mereka terpaksa menghadapi keperitan hidup tanpa banyak bantuan daripada pihak kerajaan. Walau bagaimapun terdapat juga beberapa langkah yang diambil oleh kerajaan untuk menangani masalah ini. Tetapi, sejauh manakah tindakan-tindakan yang diambil itu dapat membantu pekebun-pekebun kecil getah tersebut?

Sebagai contoh, kerajaan melalui Kementerian Perusahaan Perladangan Dan Komoditi telah memperkenalkan KAT-G iaitu Kad Autoriti Transaksi Getah melalui Lembaga Getah Malaysia. Bagai manakah tindakan ini sebenarnya berkesan dalam membantu pekebun-pekebun kecil menghadapi kesegsaraan ekonomi ? Walaupun jutaan ringgit dibelanjakan oleh kerajaan melalui Skim Bantuan Pendapatan Pekebun Kecil Getah (2001) dan Bantuan Khas Kejatuhan Harga Getah (2013), tetapi masalah yang dihadapi oleh pekebun-pekebun kecil masih meruncing lagi.

Sejauh manakah kerjasama 3 negara iaitu Malaysia, Indonesia dan Thailand yang dikenali sebagai International Tripartite Rubber Council yang memperkenalkan Supply Management Scheme dan Agreed Export Tonnage Scheme membantu menangani masalah penurunan harga getah ini? Walaupun beberapa langkah diambil dalam negeri dan juga melalui hubungan antarabangsa tetapi kesan penurunan harga getah masih lagi menekan golongan pekebun-pekebun kecil ini.

Kerajaan harus mengkaji semula semua langkah-langkah yang telah diambil untuk mengatasi masalah ini. Perkara ini tidak boleh dibiarkan begitu sahaja kerana mangsa-mangsa yang ditampar akibat kejatuhan harga getah adalah pekebun-pekebut kecil yang miskin dan memerlukan bantuan segera daripada kerajaan. Di negara kita terdapat 427,000 orang pekebun kecil yang mengusahakan keluasan tanah kira-kira 1.3juta hektar. Kerajaan harus menggunakan MARDEC dan RISDA untuk mencari jalan penyelesaian dengan segera untuk membantu mereka.

Dalam satu kenyataan yang dibuat oleh Menteri Kemajuan Luar Bandar Dan Wilayah, Datuk Seri Mohd Shafie Apdal berkata kerajaan melalui RISDA akan memberi tumpuan untuk meningkatkan produktiviti getah sebagai alat bagi menangani kejatuhan harga getah. Bagaimanakah peningkatan dalam produktiviti getah akan dapat mengatasi masalah penurunan harga getah? Pada hemat saya, peningkatan produktivi dari segi kualiti dan kuantiti penghasilan getah tidak boleh menyelesaikan masalah ini. Harga getah ditentukan oleh pasaran antarabangsa. Malah, peningkatan dalam produktiviti iaitu dari segi kauntiti mungkin akan menjejaskan lagi harga pasaran pada masa hadapan.

Adalah kerajaan bercadang untuk melaksanakan 'social safety net' yang sesuai sebagai satu mekanisme untuk membantu pekebun-pekebun kecil getah? Jika ya, bilakah cadangan ini akan dilaksanakan oleh kerajaan ?

Charging Professor Azmi Sharom under the Sedition Act is a cowardly attack on academic freedom and should be condemned in the strongest possible terms

Media Statement by Dr. Ong Kian Ming, MP for Serdang, on the 3rd of September 2014



Yesterday, Professor Azmi Sharom, law professor at the University of Malaya was formally charged under Section 4(1)(b) and (c) of the Sedition Act 1948 for his comments in a Malay Mail online news article on the 14th of August, 2014. This is the section of the article in which he was quoted:[1]
Citing the Perak case, law lecturer Assoc Prof Dr Azmi Sharom cautioned against such action outside the state assembly, and insisted the lawmakers wait until next sitting to indicate their lack of confidence.
“You don’t want a repeat of that, where a secret meeting took place,” the University of Malaya lecturer said, referring to the Perak crisis.
“I think what happened in Perak was legally wrong. The best thing to do is do it as legally and transparently as possible.”
Azmi said the open spectacle of a no-confidence motion would leave Khalid no choice but to resign from his post and possibly call for the dissolution of the state assembly,
“A vote by the house of representative should be done in the house of representative,” said Azmi.
(His quotes are in bold italics)

Professor Azmi was merely stating his academic opinion on what had transpired in Perak in 2009 which led to the fall of the then Pakatan Raykat state government. Many other stronger statements have been made by other academics, lawyers and former judges on the Perak episode and the High Court, Court of Appeal and Federal Court decisions which followed.

For example, distinguished constitutional scholar, Professor Andrew Harding, wrote the following:

But the decision that came down from the Federal Court on the contrary endorses the idea that the fate of the people’s Government can be settled behind the scenes according to who-knows-what secret communications and extraneous considerations which would prevent the voter (or even, in this case, the MB himself) from understanding what had happened and why, and what attitude he or she should take towards the events and the standing of the Government)[2]

Emeritus Professor Shad Saleem Faruqi wrote the following:

The Judiciary has not come out of the Perak crisis well. When the case first reached the courts, a Judicial Commissioner gave judgements that deft understanding.[3]

Constitutional Professor Kevin YL Tan wrote the following:

In my comment “The Perak Crisis: Keep Focused on the Real Issues”, I could not help but note the willingness with which the Court of Appeal Judges were prepared to overturn a trial judge’s findings of fact. The recounting of acts went on for pages on end, and lamentably, the Federal Court did the same thing… The Federal Court castigated the High Court Judge for being perverse in refusing to believe the evidence of the State Legal Adviser and the documentary evidence before him even though they were not present at the trial.[4]

Former Court of Appeal judge, NH Chan, wrote the following:

The unconstitutional appointment of Zambry to the post makes him an imposter. This is a blatant unconstitutional exercise of a non-existent executive power by a pretentious constitutional monarch. Are we back to the days of the pretensions of King Charles I?[5]

Lawyer, Amer Hamzah Arshad, wrote the following:

The difference in treatment between Zambry’s and Nizar’s applications are like heaven and hell. The delay on the part of the Court of Appeal to hear Nizar’s setting aside application, deliberate or otherwise, also provokes one to wonder whether there were hidden hands hell-bent on preventing Nizar from continuing to perform his duties as MB despite the High Court decision which was made a day earlier?[6]

Lawyer, Art Harun, wrote the following:

In my humble view, and I say this with the greatest of respect to HRH the Sultan of Perak, the crisis in Perak was not caused by a lack of power. It was driven by a departure from conventions in the exercise of HRH’s discretion.[7]
(All of the quotes above are taken from “Perak: A State of Crisis, Loyarburok Publications, Petaling Jaya, 2010”)

The quotes above illustrate the fact that lawyers, judges and former judges, and law professors can and will have very strong opinions on a constitutional issue that is as controversial as the events which transpired in Perak in February 2009 and the associated legal cases which occurred in its aftermath. The decisions made to allow the change in government in Perak were heavily criticized as were the basis of the judgements of the Court of Appeal and the Federal Court.

To charge Professor Azmi for expressing his academic opinion on the Perak issue in relation to the current political crisis in Selangor is mind boggling and a direct assault on academic freedom. If academics in Malaysia were to be targeted for expressing their academic opinions on controversial issues in the country, it would be akin to putting a muzzle on academia. This is a cowardly act and I condemn it in the strongest possible terms. I call on all others who value academic freedom, in and outside Malaysia, to do the same.

Ahad, 31 Ogos 2014

Nasib 745 Pelajar Cemerlang Tidak Patut Dipertaruhkan Oleh Kerajaan Jika Benar-benar Prihatin Tentang Masa Hadapan Mereka.


Kenyataan Media YB V.Sivakumar Ahli Parlimen Batu Gajah & Timbalan Pengerusi DAP Perak di Majlis Jamuan Makan Malam DAP Cawangan Lahat sempena Sambutan Hari Merdeka pada 30 Ogos 2014 di Dewan Orang Ramai Lahat



Apakah nasib 745 orang pelajar yang mendapat CGPA 4.00 tetapi gagal mendapat tempat dalam jurusan perubatan di Institut-institit Pengajian Tinggi Awam? Anak-anak kita yang telah bertungkus lumus membakar pelita untuk mencapai cita-cita mereka untuk menjadi doktor. Tetapi, usaha dan harapan mereka terkecai apabila mereka mendapat tawaran membuat jurusan lain di Unviesiti-universiti awam. Mereka diminta untuk membuat rayuan jika tidak puas hati oleh Kementerian Pendidikan. Tetapi, berapakah di antara mereka ini akan dipertimbangkan rayuannya?

Saya rasa simpati dan terharu dengan nasib pelajar-pelajar yang gagal mendapat tempat di jurusan perubatan pada tahun ini. Mereka tidak mampu berbuat apa-apa kecuali mengikuti kursus lain yang ditawarkan kepada mereka. Bagi mereka yang datang daripada keluarga yang berada, masalah ini boleh diselesaikan dengan menghantar anak-anak ke institusi-institusi pengajian tinggi swasta. Tetapi, bagi keluarga yang miskin, pilihan untuk menghantar anak mereka memasuki universiti-universti swata adalah anggan-anggan sahaja. Ini adalah kerana kos pembelajaran yang sangat tinggi melampaui batas kemampuan mereka.

Alasan bahawa Malaysia menghadapi lambakan doktor adalah tidak munasabah. Jika benar kita sedang menghadapi lambakan doktor, kenapa pula banyak institusi-institusi pengajian tinggi swasta diberi lesen untuk menawarkan kursus perubatan? Adalah tidak logik apabila kita membuka banyak universiti-universti swasta yang menawarkan kursus perubatan padahal negara kita dikatakan menghadapi lambakan doktor.

Pada pandangan saya, alasan lambakan doktor ini dibuat semata-mata untuk menjustifikasi pengurangan pengambilan pelajar-pelajar baru di universiti-universiti awam pada tahun 2014. Pada tahun ini hanya 418 pelajar yang mendapat keputusan cemerlang diberi tawaran untuk memasuki jurusan perubatan berbanding dengan tahun 2011 seramai 983 pelajar diberi peluang tersebut. Ini bermakna telah berlaku pengurangan sebanyak 565 tempat perubatan di universiti-universiti awam dalam tempoh 3 tahun.

Saya ingin mengetahui berapakah jumlah pengambilan pelajar-pelajar di universiti-universti swasta di seluruh negara bagi tahun 2011, 2012, 2013 dan 2014. Soalan ini akan saya bangkitkan melalui soalan lisan Dewan Rakyat yang akan mula bersidang pada 7 Oktober 2014. Saya juga mahu mendapatkan penjelasan yang sebenar daripada Menteri Pendidikan supaya perkara ini tidak diputar belitkan oleh mana-mana pihak dengan fakta-fakta yang salah.

Selagi Undanag-undang Tidak Dipinda, Wakil Rakyat Terpaksa Tengok Longkang


Kenyataan Media YB V.Sivakaumar Ahli Parlimen Batu Gajah & Timbalan Pengerusi DAP Perak pada 28 Ogos 2014 di Pekan Batu Gajah.


 Isu longkang bukanlah tanggungjawab Ahli Dewan Undangan Negeri atau Ahli Parlimen. Tetapi, pada hari ini ramai yang mengadu masalah longkang di kawasan perumahan , pekan dan bandar kepada wakil rakyat yang turun padang. Ini menjadi satu masalah besar kepada wakil rakyat yang mendengar rintihan mereka dan terpaksa melihat keadaan longkang tersumbat yang tidak dibersihkan. Bukankah ini merugikan masa dan tenaga wakil rakyat yang sepatutnya menggunakan sumber mereka untuk perkara-perkara yang lebih besar dan penting?

Saya bukan berkata isu longkang ini tidak penting. Masalah ini adalah mustahak kepada orang ramai yang menghadapi ketidak selesaan akibatnya. Masalah longkang-longkang yang tersumbat ini boleh menimbulkan pelbagai masalah kepada penduduk seperti bau busuk, air bertakung, nyamuk membiak, mengganggu kesihatan dan banjir kilat.

Sebagai wakil rakyat yang prihatin kita terpaksa juga melihat keadaan longkang-longkang yang bermasalah dan membawa perkara itu kepada pihak berkuasa tempatan. Tetapi, kerja-kerja ini sebenarnya adalah tanggungjawab Ahli Majlis. Adalah tidak wajar untuk mengharapkan wakil rakyat untuk menyelesaikan masalah seperti ini. Di manakah hilang Ahli-ahli Majlis yang sepatutnya menjadi agen serampang dua mata untuk kerajaan yang memerintah?

Penduduk sering kali tidak berpeluang untuk berjumpa dengan Ahli Majlis kawasan mereka. Malah, nama Ahli Majlis kawasan masing-masing juga tidak diketahui ramai. Selepas mereka dilantik menjadi Ahli Majlis jarang sekali mereka lawat kawasan untuk mendengar masalah ataupun aduan rakyat. Mereka tidak mahu menonjolkan diri di kawasan yang ditugaskan. Adakah mereka ini takut untuk bersemuka dengan rakyat?

Mereka risau masalah rakyat tidak boleh diselesaikan oleh Kerajaan Tempatan. Itulah sebabnya mereka tidak mahu berjumpa dengan rakyat. Masalah ini timbul kerana Ahli-ahli Majlis ini tidak dipilih melalui pilihanraya. Meraka dilantik oleh kerajaan yang memerintah, maka tanggungjawab dan akauntabiliti kepada rakyat adalah pada tahap yang paling minima.

Kalau masalah longkang tidak mahu diselesaikan oleh Kerajaan Tempatan, siapakah lagi akan menyelesaikannya? Saya ingin memberi satu contoh yang nyata berhubung dengan masalah longkang di kawasan saya sendiri., Di Jalan Pandak Akhat, Pekan Batu Gajah, hampir semua longkang yang ada di kawasan itu tersumbat dan terganggu aliran air. Perkara ini bukanlah satu masalah baru di kawasan ini.

Saya pernah membangkitkan masalah ini kepada Majlis Daerah Batu Gajah sejak tahun 2008. Sehingga hari ini masalah ini tidak diselesaikan oleh Majlis Daerah Batu Gajah. Saya rasa sungguh pelik dengan Majlis Daerah Batu Gajah yang tidak mahu menghulurkan peruntukan bagi membersihkan dan membaiki longkang-longkang di kawasan ini.

Ramai juga yang pernah mengadu tentang masalah ini kepada pihak berkuasa tempatan tetapi ianya tidak pernah dipedulikan. Ahli-ahli Majlis Daerah Batu Gajah hanya makan 'elaun buta' kerana mereka buat-buat tidak nampak masalah ini. Saya yakin Ahli-ahli Majlis dan Yang Dipertua Majlis Daerah Batu Gajah mengetahui masalah ini.

Pada minggu lepas, telah berlaku banjir kilat di kawasan berkenaan. Ini adalah kerana aliran air terkandas disebabkan oleh longkang-longkang yang tersumbat itu. Saya telah menerima aduan daripada beberapa peniaga di kawasan ini kerana kedai mereka dinaiki air bah ketika hujan lebat.

Bukankah tanggungjawab kerajaan tempatan untuk menyelesaikan masalah ini? Bukankah aduan-aduan seperti ini dibuat kepada Ahli-ahli Majlis? Tetapi, saya tidak boleh menyalahkan pengadu kerana Ahli-ahli Majlis yang dilantik oleh kerajaan tidak melaksanakan kewajibannya.

Selagi Ahli-ahli Majlis tidak dipilih melalui proses demokrasi oleh rakyat, masalah-masalah remeh seperti ini tidak dapat diselesaikan oleh kerajaan tempatan. Kerajaan Persekutuan harus mempertimbangkan untuk meminda undang-undang yang sedia ada supaya pilihanraya kerajaan tempatan diwujudkan di negara ini.

Ramai Yang Putus Asa, Ramai Yang Tertipu, Ramai Yang Hilang Peluang & Faedah Kerana Kerajaan BN Gagal Selesaikan Masalah Taraf Kewarganegaraan Sebilangan Besar Kaum India Yang Tercicir




Kenyataan Media YB V.Sivakumar Ahli Parlimen Batu Gajah & Timbalan Pengerusi DAP Perak pada 27 Ogos 2014 di Batu Gajah




Masalah kewarganegaraan merupakan isu penting bagi ramai dari kalangan kaum India yang lahir di negara ini. Perkara ini bukanlah satu masalah baru. Walaupun perkara ini telah dibangkitkan oleh pelbagai pihak, tetapi masalah ini tidak diselesaikan oleh kerajaan sehingga hari ini. Pada hakikatnya, kerajaan tidak serius menangani masalah ini semata-mata kerana ianya melibatkan kaum India. Pemimpin-pemimpin MIC juga tidak mengambil berat menyelesaikan masalah ini kerana sentiasa ikut telunjuk UMNO yang mempunyai agendanya tersendiri.

Tidak ada inisiatif oleh kerajaan untuk mencari jalan penyelesaian untuk masalah ini. Ribuan dari kalangan masyarakat India memiliki kad pengenalan merah. Mereka tidak mendapat bantuan daripada pihak berkuasa. Mereka dibiarkan hidup begitu sahaja tanpa sebarang usaha untuk membantu menyelesaikan masalah ini. Ramai juga yang pernah ditipu oleh pihak-pihak tertentu yang mengambil kesempatan dalam hal ini. Mereka pernah membelanjakan banyak wang tetapi tidak mendapat sebarang hasil yang dihasratkan. Sampai bila masyarakat India akan ditipu dan diperdayakan?

Program MyDaftar juga merupakan satu kosmetik politik kerajaan Barisan Nasional untuk mengelirukan masyarakat India sewaktu pilihanraya. Berapakah orang yang sebenarnya telah diberi taraf kewarganegaraan di bawah program MyDaftar setakat ini? Saya mohon supaya kerajaan mendedahkan maklumat statistik mengenai pemberian taraf kewarganegaraan kepada kaum India sejak program MyDaftar dilancarkan.

Adakah pernah kerajaan melancarkan satu operasi besar-besaran untuk mengenalpasti semua orang yang memiliki kad pengenalan merah di negara ini? Apakah usaha kerajaan untuk membantu mereka yang layak membuat permohonan taraf kewarganegaraan? Setakat ini saya belum pernah mendengar apa-apa operasi yang dilancarka secara besar-besaran dalam menangani masalah ini. Kempen-kempen yang dilaksanakan setakat ini semuanya tidak berjaya membendung masalah ini.

Puan Neela a/p Apparau yang berumur 53 tahun dari Bandar Sri Pengkalan Ipoh merupakan salah seorang daripada anak jati yang lahir di tanahair ini tetapi masih tidak mendapat taraf kewarganegaraan. Beliau terpaksa memiliki kad pengenalan merah kerana tidak mempunyai surat lahir. Beliau dibesarkan oleh neneknya. Suaminya bekerja sebagai seorang pengurus dan memiliki kad pengenalan biru. Perkahwinan mereka telah didaftarkan pada tahun 1984. Puan Neela mempunyai 2 orang anak lelaki dan 2 orang anak perempuan. Semua anaknya memiliki kad pengenalan biru

Sejak berkahwin, beliau telah berusaha beberapa kali untuk memohon kad pengenalan biru tetapi gagal. Pelbagai usaha tetal diambil tetapi semuanya telah menjadi hampa. Beliau masih tidak putus asa untuk mendapatkan taraf kewarganegaraan Malaysia. Beliau tidak menikmati apa jua faedah sebagai warganegara Malaysia walaupun dilahirkan di negara ini. Beliau juga tidak berpeluang bekerja kerana nasibnya yang malang itu.

Puan Neela telah datang ke Pusat Khidmat Masyarakat Parlimen Batu Gajah untuk mendapatkan khidmat nasihat dan bantuan berkaitan dengan taraf kewarganegaraan beliau. Pejabat saya akan membantu sedaya yang boleh untuk mendapatkan taraf ke warganegaraan kepada beliau. Permohonan akan dibuat segera di bawah Artikel 19 Perlembagaan Persekutuan.

Selasa, 26 Ogos 2014

Kementerian Pendidikan Jangan Manupulasikan Isu Lambakan Doktor Untuk Mengurangkan Pengambilan Mahasiswa Jurusan Perubatan Di IPTA



Kenyataan Media YB V.Sivakumar Ahli Parlimen Batu Gajah & Timbalan Pengerusi DAP Perak pada 25/8/2014 di Batu Gajah


Malaysia dikatakan mengalami lambakan doktor baru-baru ini. Kenyataan ini mungkin mempunyai asas. Tetapi, fenomena ini harus ditelitikan dengan baik supaya ianya tidak merugikan mana-mana pihak terutamanya rakyat jelata. Kenyataan ini tidak seharusnya dibuat untuk menjamin dan memastikan golongan iktisas ini sentiasa menikmati pendapatan lumayan.

Secara lumrahnya kita semua tahu bahawa apabila jumlah doktor adalah rendah bilangannya dan permintaan pula tinggi, maka ini secara logiknya akan memberi pendapatan yang lumayan kepada golongan tersebut. Jika jumlah doktor bertambah dengan banyak iaitu 'supply' ataupun penawaran meningkat maka ini pastinya akan mengugat pendapatan yang diperolehi. Oleh yang demikian, faktor pendapatan itu tidaklah patut dijadikan sebagai asas ataupun satu kayu pengukur untuk menyatakan samada negara kita sedang mengalami lambakan doktor ataupun tidak.

Pada pandangan saya, nisbah ataupun ratio bilangan doktor dengan jumlah rakyat adalah satu pendekatan terbaik untuk memastikan samada terdapat lambakan doktor di dalam negara kita. Pada masa ini, didapati nisbah doktor dengan penduduk adalah 1 : 1000. Nisbah ini menunjukkkan bahawa kita masih kekurangan doktor jika dibandingkan dengan negara-negara maju. Bagi negara-negara maju yang amat mementingkan sektor kesihatan, ratio ini adalah lebih kurang 1 : 400. Negara kita juga menyasarkan untuk mencapai ratio 1 : 400 dalam tahun 2020 iatu dalam tempoh 6 tahun lagi. Bagaimanakah kerajaan akan mencapai sasaran itu jika kita sudah mula mengawal pengambilan pelajar-pelajar perubatan pada masa ini?

Adakah Malaysia benar-benar mengalami lambakan doktor? Pada hemat saya piawaian sektor kesihatan negara kita masih belum mencapai tahap yang memuaskan. Kalau benar kita mempunyai jumlah doktor yang berlebihan, kenapa pula orang-orang yang pergi ke hospital kerajaan merungut bahawa sukar untuk mendapatkan tarikh temujanji dan tarikh pembedahan? Ramai yang terpaksa menungggu berbulan-bulan untuk menjalani pembedahan kerana tidak dapat memperolehi tarikh daripada doktor-doktor yang terlibat. Ramai juga yang telah mati dalam tempoh masa menunggu tarikh pembedahan yang diberikan oleh doktor-doktor di hospital awam.

Jika benar kita mengalami lambakan doktor, kenapakah kos rawatan & perubatan begitu tinggi di hospital-hospital swasta? Keadaan ini tidak sepatutnya wujud kerana persaingan antara doktor-doktor yang ramai dalam negara ini sepatutnya akan merendahkan lagi kos rawatan & perubatan dan bukan sebaliknya. Ramai juga diantara doktor-doktor kerajaan yang sanggup meletak jawatan dan beralih ke hospital-hospital swasta kerana permintaan yang tinggi untuk doktor. Oleh yang demikian, adalah tidak logik jika kita mengatakan bahawa kita mengalami lambakan doktor dalam konteks ini.

Saya juga berpendapat bahawa kita tidak mengalami lambakan doktor, tetapi kita ketandusan tempat di hospital-hospital untuk melatih doktor-doktor baru yang tamat pengajian ijazah. Kita perlukan lebih banyak hospital kerajaan di seluruh negara. Kita harus meningkatkan mutu perkhidmatan kesihatan untuk pesakit-pesakit miskin dan sederhana. Kita harus meningkatkan semua jenis infra struktur dalam hospital-hospital awam.

Di kebanyakkan hospital-hospital daerah, memang tidak mempunyai kakitangan yang cukup terutamanya pegawai-pegawai perubatan. Saya boleh merujuk kepada Hospital Batu Gajah sebagai contoh. Pesakit-pesakit yang melawat hospital ini sentiasa mengadu bahawa kelewatan dalam mendapat rawatan. Apabila perkara ini dibangkitkan, alasan yang kita terima ialah kekurangan kakitangan. Perkara ini tidak dapat dinafikan kerana memang tidak cukup pegawai-pegawai perubatan terutamanya pada waktu malam di bahagian kecemasan dan wad-wad.

Dakwaan bahawa kita mempunyai lebihan doktor itu tidak munasabah untuk dijadikan alasan bagi mengurangkan pengambilan pelajar-pelajar ke fakulti perubatan di universiti-universiti awam pada tahun ini. Tindakan mengurangkan pengambilan pelajar-pelajar perubatan di universiti-universti awam adalah satu tindakan yang kurang rasional. Kerajaan cuba melepaskan tanggungjawab dan beban itu untuk mengurangkan perbelanjaannya.

Tetapi, ini akan menyusahkan pelajar-pelajar cemerlang yang datang daripada keluarga miskin ataupun sederhana. Golongan ini tidak mampu menghantar anak-anak mereka untuk meneruskan pelajaran dalam bidang perubatan di universiti-universiti swasta.

Pada masa yang sama pelajar-pelajar yang kurang bijak tetapi mempunyai kemampuan kewangan pula dapat mengikuti kursus perubatan di universti-universti swasta yang mula bercendawan di negara kita. Pada hakikatnya, graduan perubatan meningkat bukan kerana Institusi-institusi Pengajian Tinggi Awam tetapi sebahagian besarnya daripada Institusi-institusi Pengajian Tinggi Swasta.

Tindakan kerajaan mengurangkan tempat bagi kursus perubatan di universiti-universiti awam membuktikan ketidak prihatinan serta menindas pelajar-pelajar cemerlang yang kurang berkemampuan. Selain daripada itu, dasar seperti ini juga menggalakkan universiti-universti swasta mengambil kesempatan untuk menaikkan lagi kos pembelajaran seperti yuran dan sebagainya pada masa hadapan.

Saya rasa amat simpati terhadap ratusan pelajar yang memiliki keputusan yang cemerlang tetapi tertipu dengan tindakan kerajaan mengurangkan pengambilan masuk pada tahun ini secara mendadak. Kerajaan telah mengecewakan anak-anak kita yang mempunyai harapan besar. Cita-cita mereka hancur kerana kerajaan yang bersikap tidak adil.

Persoalannya sekarang ialah kenapakah kerajaan tidak mengumumkan awal-awal lagi keputusan mereka untuk mengurangkan pengambilan pelajar-pelajar di fakulti perubatan pada tahun ini? Bukankah ini bermakna kerajaan telah menganiyaya anak-anak kita yang bertungkus lumus mambakar pelita?


Menurut Timbalan Menteri Pendidikan YB Datuk P Kamalanathan hanya 418 pelajar yang layak diberi peluang untuk mengikuti jurusan perubatan di Institut-institut Pengajian Tinggi Awam pada tahun ini. Beliau juga berkata tawaran tempat yang terhad itu adalah bagi mengawal jumlah siswazah perubatan baharu dan mengelakkan berlakunya kebanjiran doktor baharu di pasaran kerja.

Seramai 1163 pelajar yang mendapat Purata Nilai Gred Kumulatif (PNGK) 4.00 telah memohon jurusan perubatan tetapi hanya 418 tempat sahaja ditawarkan kepada pelajar-pelajar cemerlang ini. Apakah nasib 745 orang pelajar cemerlang yang gagal mendapat jurusan perubatan itu terpaksa mengikuti kursus yang tidak diminati?

Jumlah pengambilan mahasiswa perubatan di Institutut-institut Pengajian Tinggi Awam semakin berkurangan pada tiap-tiap tahun sejak 2012. Pada tahun 2011 pengambilan pelajar untuk jurusan perubatan adalah 983 orang, manakala pada tahun 2012 pula dikurangkan kepada 875 orang. Jumlah itu menjadi lebih kecil lagi pada tahun 2013 iaitu hanya 699 orang pelajar diambil untuk jurusan perubatan. Pada tahun ini hanya 418 pelajar sahaja.

Ternyata pengambilan pelajar-pelajar jurusan perubatan semakin berkurangan di Pusat-pusat Pengajian Tinggi Awam. Bagaimana pula di Pusat-pusat Pengajian Tinggi Swasta? Adakah jumlah pengambilan jurusan perubatan meningkat atau merosot tiap-tiap tahun? Perkara ini akan saya bangkitkan dalam Persidangan Dewan Rakyat akan datang.

Kebelakangan ini banyak Institut Pengajian Tinggi Swasta menawarkan program perubatan. Ini adalah berpunca daripada permintaan yang tinggi untuk jurusan tersebut. Pada masa ini wujud lebih daripada 30 buah sekolah perubatan swasta di negara kita. Persatuan Perubatan Malaysia mendakwa 4000 hingga 5000 graduan perubatan dihasilkan setiap tahun.
Menurut mantan Presidennya, Dr David Quek Kwang Leng, masalah lambakan doktor yang wujud di negara kita berpunca daripada kewujudan banyak Institut Pengajian Tinggi yang menawarkan pelbagai kursus perubatan.

Justeru itu, bilangan Institusi Pengajian Tinggi Swasta adalah merupakan punca masalah ini. Tetapi kerajaan pula mengurangkan pengambilan pelajar-pelajar perubatan di Institusi Pengajian Tinggi Awam. Perkara ini perlu dikaji semula dengan serta merta dan memberi peluang kepada anak-anak kita yang memiliki keputusan cemerlang untuk mengikuti kursus pilihan mereka. Inilah keadilan terbaik yang patut diberikan kepada mereka yang layak.

Jumlah Pengambilan Jatuh,



Kenyataan Media YB V.Sivakumar Ahli Parlimen Batu Gajah & Timbalan Pengerusi DAP Perak pada 24 Ogos 2014 di Lahat, Ipoh.

 Jumlah Permohonan Jatuh, Jumlah Pengambilan Jatuh, Kamalanathan Masih Bangga Dengan Kerajaaan Dalam Isu Tawaran Masuk Pelajar-pelajar India Ke Universiti-Universiti Awam Tempatan.

Pada tahun ini permohonan pelajar-pelajar India untuk program Ijazah Sarjana Muda di universiti-universti awam telah menurun. Kenapa ini berlaku? Saya tidak tahu kenapa ramai pelajar-pelajar India tidak membuat permohonan untuk memasuki universiti-universti awam tempatan. Antara kemungkinan ialah :-

1) Ibubapa dan pelajar-pelajar sudah tidak yakin dengan universiti-universiti awam tempatan.

2) Ramai pelajar-pelajar India telah mendaftarkan diri untuk mengikuti kursus-kursus iktisas di kolej-kolej atau universti-universti swasta. Ini adalah kerana universiti-universti awam tidak menawarkan kursus pilihan mereka tetapi memberi tawaran kursus-kursus lain yang tidak diminati

3) Keputusan STPM pelajar-pelajar India merosot berbanding dengan tahun sebelumnya. Jika ini telah berlaku, apakah puncanya?

4) Tidak ramai yang memasuki STPM kerana gagal memperolehi keputusan yang baik di peringkat SPM dan terpaksa meninggalkan bangku sekolah.

Kementerian Pendidikan harus memberi satu penjelasan yang konkrit kenapa terdapat penurunan dalam permohonan untuk memasuki universti-universiti awam tempatan.

Satu kajian yang terperinci perlu dibuat untuk mengetahui pola terbaru ini. Perkara yang memeranjatkan ialah jumlah keseluruhan permohonan untuk universti-universiti awam telah meningkat sebanyak 7.8% iaitu 68,707 permohonan pada tahun 2013 meningkat kepada 74,071 pada tahun 2014.
Kenapa terdapat hubungan songsang diantara permohonan keseluruhan berbanding dengan permohonan oleh pelajar-pelajar India secara khususnya. Perkara ini perlu dianalisa dan diberi satu jawapan yang munasabah oleh Kementerian Pendidikan Malaysia.

Daripada 74,071 permohonan seramai 67388 orang pelajar iaitu 90.97% layak diberi tawaran untuk mengikuti kursus-kursus ijazah di universti-universiti awam. Bagi pelajar-pelajar India pula seramai 3363 orang telah membuat permohonan tetapi hanya 1533 orang pelajar diberi tawaran untuk melanjutkan pelajaran di universiti-universiti awam dalam negara. Ini bermakna hanya 45.58% daripada dianggap layak untuk melanjutkan pelajaran ke menara gading. Perkara ini perlu diberi perhatian khusus kerana nisbah peratusan ini adalah amat rendah sekali jika dibandingkan dengan peratusan pengambilan keseluruhan pelajar-pelajar bagi tahun 2014. Seramai 1830 orang pelajar daripada 3363 orang pelajar India tidak diberi tawaran melanjutkan pelajaran ke universiti-universti awam. Perkara ini perlu disiasat untuk mengetahui kenapa lebih daripada 50% daripada permohonan pelajar-pelajar India ditolak.

Pada tahun 2013 daripada jumlah keseluruhan tawaran masuk universiti-universiti awam hanya 4.3% ditawarkan kepada pelajar-pelajar dari kalangan kaum India. Pada tahun ini pula, jumlah ini telah menurun lagi kepada 4.1%. Saya memohon penjelasan terperinci daripada YB Datuk Kamalanathan, Timbalan Menteri Pendidikan yang memberi komen bahawa beliau berharap peratusan ini akan bertambah pada tahun-tahun akan datang. Saya juga memohon kepada beliau supaya tidak berbangga dengan sedikit peningkatan dalam pengambilan pelajar-pelajar India dalam jurusan perubatan pada tahun ini. Ini adalah kerana daripada 1163 pelajar-pelajar India yang layak telah memohon, hanya 59 orang diberi tawaran dalam jurusan tersebut.

Datuk Kamalanathan tidak harus menutup kebenaran dengan mengalih pandangan masyarakat India dengan menunjukkan sedikit kenaikan dalam pengambilan pelajar-pelajar India dalam jurusan perubatan. Tetapi, terdapat kejatuhan yang signifikan dalam keseluruhan pengambilan pelajar-pelajar India ke univesiti-universiti awam.

Belia India Ramai Salah Langkah Kerana Penindasan Berterusan Yang Mengheret Mereka Dalam Masalah Sosio-Ekonomi Yang Meruncing



Kenyataan Media YB V.Sivakumar Ahli Parlimen Batu Gajah & Timbalan Pengerusi DAP Perak pada 19 Ogos 2014 di Ipoh


Masalah budaya samseng merupakan satu fenomena kritikal yang dihadapi oleh belia pada hari ini terutamanya dari kalangan kaum India. Ini bukanlah masalah kaum India semata-mata. Masalah ini merupakan masalah negara kita yang perlu dilihat dalam konteks makro. Penglibatan kaum India dalam kumpulan-kumpulan kongsi gelap bukan sahaja akan merugikan mereka sendiri malah akan menjadi satu masalah sosial yang genting untuk seluruh rakyat Malaysia. Kerajaan harus mengambil segala langkah untuk membendung masalah budaya samseng ini supaya menjamin kesejahteraan seluruh rakyat Malaysia.

Undang-undang dan hukuman merupakan salah satu cara untuk melawan kumpulan-kumpulan kongsi gelap yang terlibat dalam pelbagai aktiviti jenayah. Tetapi, ini bukanlah satu-satunya cara untuk mengatasi masalah yang dihadapi. Kita harus mengkaji dan menyelidik tentang fenomena ini secara terperinci. Kenapakah anak-anak muda dari kalangan kaum India mudah terpengaruh dengan aktiviti-aktiviti kongsi gelap? Walaupun kaum-kaum lain juga turut terlibat dalam aktiviti-aktiviti seperti ini, tetapi penglibatan anak-anak muda kaum India lebih menonjol dan memudaratkan.

Masalah ini timbul berikutan daripada faktor-faktor sosio-ekonomi yang lain. Antaranya ialah persekitaran, masalah penempatan, pengangguran, pendidikan, pendapatan dan sebagainya. Pada asasnya pemimpin-pemimpin kaum India gagal untuk mengenal pasti jalan penyelesaian untuk masalah-masalah sosio-ekonomi yang dihadapi oleh kaum India. Belia-belia kaum India tertindas dalam semua aspek pembangunan dan kemajuan negara. Mereka tidak mempunyai hala tuju yang dirangka khas oleh kerajaan untuk menjamin masa hadapan yang cerah. Mereka tidak mendapat apa-apa bantuan untuk meningkatkan taraf hidup mereka. Kerajaan tidak mempedulikan kewujudan mereka sama sekali sehingga hari ini.

Pemimpin-pemimpin politik kaum India terutamanya daripada parti MIC telah gagal untuk menyalurkan bantuan kepada kaum belia yang tidak ada haluan. Mereka dibiarkan untuk menyelesaikan masalah mereka secara sendiri selama bertahun-tahun. Inilah menjadi punca kepada segala masalah yang tenat pada hari ini. Belia-belia India yang menghadapi masalah sosio ekonomi terutamanya dari segi kewangan terpaksa mencari jalan pintas untuk menyelesaikan masalah mereka.

Golongan tertindas ini telah diberi bantuan, tunjuk ajar, bimbingan dan perlindungan oleh ketua-ketua kongsi gelap. Mereka diberi peluang untuk mencari pendapatan lumayan dengan cara mudah tetapi bertentangan dengan undang-undang. Belia-belia yang terdesak dalam tekanan emosi terpaksa memilih jalan yang salah untuk menyara hidup. Pada hakikatnya, ini bukanlah apa yang diingini oleh anak-anak muda ini.

Oleh kerana mereka tidak diberi apa-apa peluang untuk hidup secara halal, mereka terpaksa memilih jalan yang salah. Siapakah yang bersalah dalam hal ini? Polisi-polisi kerajaan yang menindas adalah faktor terpenting yang perlu diperbaiki dengan serta-merta untuk menyelesaikan masalah ini. Kerajaan harus membuka ruangan secara ikhlas kepada belia-belia kaum India dengan program-program keusahawanan di seluruh negara.

Belia-belia India yang ingin menceburi bidang perniagaan sukar sekali mendapat apa-apa bantuan terutamanya dana pinjaman. Banyak dana disediakan oleh kerajaan melalui SME Bank. Tetapi, berapakah orang belia India yang pernah mendapat bantuan pinjaman daripada SME Bank? Apa jua permohonan pinjaman perniagaan yang dibuat ditolak dengan pelbagai alasan.

Ini merupakan satu bentuk diskriminasi yang tidak patut wujud di negara kita. Di bawah SME Bank, peruntukan Dana Usahawan Muda ( Young Entrepreneur Fund) sebanyak RM50 juta diperkenalkan khusus untuk golongan belia yang berkelayakan beumur 18 hingga 30 tahun sebagai pinjaman mudah untuk memulakan perniagaan.

Pertamanya, adakah belia-belia India tidak layak untuk mendapat bantuan pinjaman ini? Ataupun maklumat ini tidak disampaikan oleh kerajaan kepada masyarakat India kerana tujuan politik menindas? Bukankah pewujudan dana ini merupakan salah satu strategi berterusan kerajaan dalam usaha melahirkan lebih ramai usahawan di kalangan belia Malaysia? Anak-anak muda kaum India bukan dianggap belia Malaysia? Inilah antara beberapa persoalan yang perlu dijawap oleh pemimpin-pemimpin negara yang dimandatkan untuk membuat dasar-dasar negara.

Dana ini telah dilancarkan pada pertengahan bulan Februari 2013 telah meluluskan pinjaman kepada 228 usahawan belia dengan nilai pembiayaan melebehi RM20juta. Daripada jumlah ini berapakah yang disalurkan kepada belia kaum India yang amat memerlukan bantuan seperti ini?

Selain daripada itu, di bawah MATRADE pula, satu program khas bagi membantu dan menggalakkan usahawan belia untuk menerokai pasaran antarabangsa yang dikenali sebagai Program Pembangunan Pengeksport Belia telah diwujudkan. Program ini akan memberi fokus kepada sektor soft export iaitu dalam bidang 'arts, music, fashion, design' dan sebagainya.

Saya pasti bahawa belia-belia dari kalangan kaum India tidak pernah mendengar dan mengetahui tentang program ini. Pemimpin-pemimpin MIC yang sepatutnya menyalurkan semua maklumat mengenai dasar-dasar kerajaan dan program-program yang berfaedah seperti ini telah gagal melaksanakan tanggungjawab di peringkat akar umbi. Inilah punca kenapa anak-anak muda kita terpaksa hidup seperti katak di bawah tempurung tanpa mengetahui apa yang sebenarnya berlaku di sekeliling mereka.

Di bawah program ini, syarikat pengeksport yang dikendalikan oleh belia akan dibimbing selama 3 tahun dengan objektif menjadikan mereka sebagai pengeksport yang berdaya saing dan mampu menerokai pasaran antarabangsa. Syarikat mereka juga akan diberi insentif pembiayaan untuk menyertai aktiviti promosi eksport di luar negara dan layak untuk diberi bantuan melalui Geran Pembangunan Pasaran.

Satu lagi program kerajaan untuk membantu usahawan belia ialah Tunas Usahawan Belia Bumiputera (TUBE) yang akan dilaksanakan oleh SME Corp mulai November 2014. Program ini diberi peruntukan sebanyak RM10 juta untuk menganjakkan paradigma minda kaum belia daripada mencari pekerjaan kepada bidang keusahawanan. Program ini akan melalui 3 fasa iaitu Latihan Bootcamp, Bengkel Perniagaan dan Perlaksanaan Pelan Perniagaan. Ini adalah satu program yang baik direka khas untuk membantu belia-belia bumiputera. Apa salahnya kalau kerajaan juga berprihatin untuk mewujudkan program-program seperti ini untuk membantu belia-belia kaum India yang bermasalah di negara ini?