Khamis, 7 Januari 2016

RM 260 Bilion Untuk Pembangunan Negara Di Bawah RMK11, Dari Manakah Pendapatannya?

Kenyataan Media YB V.Sivakumar Ahli Parlimen Batu Gajah & Timbalan Pengerusi DAP Perak pada 4 Januari 2016 di Ipoh



Adakah Malaysia akan mencapai tahap pembangunan seperti yang dijangkakan dalam Rancangan Malaysia Ke Sebelas, 2016 – 2020?  Sasaran pertumbuhan ekonomi adalah 5 hingga 6 peratus setahun dalam tempoh ini. Sasaran ini tidak mudah untuk dicapai. Memandangkan ekonomi dunia yang tidak menentu dan dianggarkan pertumbuhan ekonomi hanya sekadar 3.9 peratus setahun, maka adalah sukar untuk negara kita mencapai prestasi yang disasarkan.

Kerajaan telah memperuntukan perbelanjaan pembangunan sebanyak RM260 bilion bagi tempoh Rancangan Malaysia Ke Sebelas. Untuk membelanjakan sejumlah wang yang besar ini, negara kita memerlukan pendapatan yang cukup tinggi. Tetapi, adakah suasana ekonomi negara dan persekitaranya akan mengizinkan negara kita memperolehi pendapatan yang lumayan dalam 5 tahun akan datang?

Unjuran ini dibuat berdasarkan andaian harga minyak mentah dunia sebanyak AS$70 setong. Tetapi, harga minyak mentah di pasaran dunia jauh lebih rendah pada masa sekarang. Malaysia sebagai sebuah negara pengeksport minyak telah mengalami pengurangan pendapatan yang amat besar kerana kejatuhan harga minyak ini. Kita juga tidak tahu samada harga minyak mentah akan menjunam lagi pada masa hadapan. Jika keadaan sedemikian berterusan sudah pasti ini akan memberi impak negatif terhadap makro ekonomi negara kita. Pembangunan negara juga akan turut terencat.

Saya juga tidak yakin bahawa kerajaan boleh mencapai sasaran bajet seimbang menjelang tahun 2020. Lima tahun akan datang merupakan tempoh masa yang dipenuhi pelbagai dugaan dan cabaran ekonomi bagi negara kita. Ditambah pula dengan penurunan nilai matawang Ringgit akan menjejaskan keutuhan ekonomi negara. Walaupun dijangka penurunan nilai matawang Ringgit akan meningkatkan eksport, tetapi ini tidak semestinya membawa keuntungan yang lumayan kepada negara kita.



Kita harus sedar bahawa import dari negara lain akan menjadi semakin mahal. Ini seterusnya akan meningkatkan harga barangan import di pasaran tempatan. Kadar inflasi negara akan meningkat. Adalah sukar untuk mengawal inflasi seperti ini.


Oleh yang demikian, kerajaan harus berhemat dalam segala bentuk perbelanjaan pengurusan dan pembanguan dalam tempoh Rancangan Malaysia Ke Sebelas. Rasuah, pembaziran, dan bocoran akan melemahkan lagi kedudukan ekonomi negara. 

Isnin, 4 Januari 2016

PROGRAM BACK TO SCHOOL DI IMPIANA ADRIL

Kenyataan Media YB V.Sivakumar Ahli Parlimen Batu Gajah & Timbalan Pengerusi DAP Perak pada 2 Januari 2016



Pertama kali, Program " Back To School" telah dianjurkan oleh DAP Batu Gajah dan DAP Menglembu di kawasan rumah pangsa Taman Impiana Adril, Menglembu.

Sumbangan RM100 diberikan kepada 50 keluarga miskin untuk membantu mereka membeli barang keperluan sekolah anak-anak  mereka. Peserta dipilih dari kalangan kaum miskin yang benar-benar memerlukan bantuan ini.

Permohonan telah dibuat kepada pihak jawatankuasa pengelola pangsapuri. Selepas disaring 50 keluarga termiskin dipilih untuk diberi bantuan tersebut. Peserta terdiri daripada semua bangsa.

Bantuan ini diberikan oleh YB V.Sivakumar & YB Lim Pek Har kepada peserta-peserta yang layak. Program ini adalah penting untuk mengikat semangat perpaduan dan merapatkan rakyat dengan wakil rakyat.

Sebelum pemberian wang tunai, kedua-dua wakil rakyat telah melawat beberapa tingkat di bangunan rumah pangsa tersebut.



PROGRAM HARI KELUARGA UNTUK MERAPATKAN HUBUNGAN RAKYAT

Kenyataan Media YB V.Sivakumar Ahli Parlimen Batu Gajah & Timbalan Pengerusi DAP Perak pada 1 Jan 2016


Program-program sosial seperti Hari Keluarga dan Sukaneka adalah penting untuk merapatkan hubungan antara kaum terutamanya dikalangan penduduk setempat.
Memandangkan keperluan itu, penduduk Taman Impiana Adril telah menganjurkan Hari Keluarga pada 1 Januari 2016 sempena sambutan Tahun Baru.

Program ini dihadiri dari semua lapisan masyarakat yang merupakan penghuni di Taman Impiana Adril, Menglembu. Orang Melayu, Cina & India telah datang memberi sambutan baik kepada program Hari Keluarga ini.

Saya telah menghadiri program tersebut bersama-sama dengan ADUN Menglembu YB Lim Pek Har. Saya telah diberi peluang untuk memberi ucapan Tahun Baru kepada para hadirin.

Saya difahamkan bahawa jawatankuasa penganjur program Hari Keluarga ini bercadang untuk menubuhkan Persatuan Penduduk Taman Impiana Adril yang baru. Saya amat mengalu-alukan penubuhan ini kerana organisasi tersebut dapat membantu penduduk kawasan ini dengan cara yang lebih berkesan dan sistematik.

Tambahan pula, hubungan dan kerjasama penduduk Taman Impiana Adril juga dapat dieratkan terutamanya untuk membendung masalah jenayah di kawasan ini. Kami, kedua-dua wakil rakyat kawasan ini telah memberi sedikit sumbangan untuk memulakan persatuan penduduk ini.

Saya juga telah mencadangkan supaya banyak program-program kemasyarakatan dianjurkan setelah penubuhan persatuan penduduk.



Jumaat, 18 Disember 2015

Kuil Sri Raja Rajeswari Amman

Sebuah kuil hindu yang dinamakan Kuil Sri Raja Rajeswari Amman sedang dalam proses pembinaan di Kawasan Menglembu. Kuil tersebut merupakan bakal kuil hindu yang terbesar di kawasan tersebut.

Untuk menyiapkan bangunan kuil yang baru, pihak pengurusan masih memerlukan jumlah wang yang banyak. Sebagai tanggungjawab saya, saya telah menyumbangkan sebanyak RM3000.00. 

Harap masyarakat setempat dan rakan-rakan yang beragama Hindu di seluruh negara akan membantu pihak pengurusan kuil tersebut dengan memberi sedikit sebanyak sumbangan.



Program Deepavali di Jelapang Tambahan, DUN Jelapang



Pada 28 November 2015, Jamuan Makan Malam Deepavali telah diadakan di Kawasan Jelapang Tambahan berhampiran Kuil Madurai Veeran. Lebih kurang 200 orang penduduk kawasan tersebut telah menghadirkan diri ke jamuan itu.

Dalam majlis tersebut, saya telah mengambil sedikit kesempatan untuk memberikan ucapan ringkas kepada para hadirin. Ucapan tersebut adalah berkenaan dengan bagaimana cukai GST dan penurunan nilai matawang ringgit akan menjadi masalah ekonomi rumah tangga rakyat Malaysia.

Tambahan lagi, saya juga memberi nasihat kepada para penduduk Jelapang untuk menghantar anak-anak mereka ke sekolah Tamil untuk memastikan kesinambungan adat, budaya, seni, agama, warisan dan bahasa kaum India di negara ini. Jangan dibiarkan seperti di Indonesia, nama sahaja orang India tetapi pertuturan dalam bahasa Indonesia. Perkara ini bakal menyebabkan kita hilang identiti sendiri.

Saya turut memberi peringatan kepada semua supaya tidak mempersoalkan kewujudan sekolah-sekolah Tamil & Cina di negara ini. Ini adalah hak kebebasan yang diberikan oleh perlembagaan & Akta Pendidikan.


Kualiti Perkhidmat Sektor Kesihatan Perlu Ditingkatkan Jika Malaysia Benar-benar Berhasrat Menjadi Negara Maju

Kenyataan Media YB V.Sivakumar Ahli Parlimen Batu Gajah & Timbalan Pengerusi DAP Perak pada 5 Disember 2015 di Ipoh

Perkhidmatan kesihatan adalah penting untuk menjamin kualiti hidup rakyat yang baik dan imej negara yang bersasarkan Wawasan 2020 iaitu Malaysia sebagai sebuah negara maju. Sektor kesihatan ini boleh menjadi salah satu faktor penentu kejayaan negara mencapai hala tuju yang dimuktamadkan oleh Perdana Menteri yang Keempat Tun Dr Mahathir.

Jika negara kita tidak mempunyai perkhidmatan kesihatan yang baik, maka adalah tidak wajar untuk  dianggap sebagai sebuah negara maju. Ini adalah kerana salah satu kriteria negara maju ialah mempunyai perkhidmatan kesihatan yang  unggul dan dapat dinikmati oleh semua lapisan masyarakat pada kos yang berpatutan.

Sistem kesihatan yang baik juga merupakan kebanggaan sesebuah negara. Kita sudah pastinya mahu negara kita menaikkan taraf perkhidmatan kesihatan kepada taraf dunia ataupun ‘world class’. Tetapi adakah ini boleh dicapai dalam tempoh 5 tahun  akan datang?

Negara kita berhasrat mencapai taraf negara maju pada tahun 2020. Kita hanya mempunyai satu lagi rancangan  lima tahun iaitu Rancangan Malaysia Yang Ke Sebelas (RMK11) untuk menjayakan aspirasi tersebut. Tetapi, dalam jangka masa 5 tahun itu, bolehkah negara kita meningkatkan mutu perkhidmatan kesihatan pada tahap yang dibanggakan itu? Bolehkah kita bersaing dengan negara-negara maju yang lain?

Saya ingin memberi satu contoh di sini iaitu mengenai klinik kesihatan di kawasan bandar iaitu Klinik Kesihatan Buntong. Klinik Kesihatan Buntong ini sebenarnya terletak di kawasan Parlimen Batu Gajah. Saya tidak menafikan bahawa rakyat setempat telah mendapat akses perkhidmatan perubatan daripada klinik itu. Tetapi, adakah perkhidmatan yang diberikan itu boleh diberi kepujian?

Apabila pelanggan-pelanggan atau pesakit-pesakit klinik kesihatan itu diminta untuk memberi komen, mereka mengemukakan beberapa rungutan yang berasas. Satu daripadanya ialah mengenai masa menunggu yang terlalu lama. Mereka berpendapat klinik berkenaan tidak mencukupi kakitangan.

Pada kebiasaanya, diperhatikan bahawa banyak diantara kaunter-kaunter pendaftarannya  ditutup sepanjang masa. Alasannya ialah tidak cukup kakitangan yang disediakan oleh pihak kementerian. Ini menyebabkan pesakit-pesakit terpaksa menunggu berjam-jam sebelum berjumpa dengan pegawai perubatan.

Selain daripada itu, saya juga difahamkan bahawa tidak ada perkhidmatan ambulans di Klinik Kesihatan Buntong. Adakah ini benar? Jika benar, kenapa? Saya dimaklumkankan bahawa Klinik berkenaan pernah memiliki ambulansnya tersendiri suatu ketika dahulu. Apa telah terjadi kepada ambulans milik Klinik Kesihatan Buntong itu?

Inilah keadaan di sebuah Klinik Kesihatan di kawasan Bandar. Bagaimanakah pula klinik-klinik yang wujud di kawasan luar bandar dan pendalaman? Sudah pasti lebih teruk keadaannya daripada ini. Bayangkan  perkhidmatan kesihatan yang disediakan oleh Kementerian Kesihatan kepada Orang Asli di Semenanjung Malaysia, Sabah dan Sarawak.

Dalam Rancangan Malaysia Ke Sebelas, kerajaan telah menggariskan 4 strategi untuk mencapai akses sejagat kepada penjagaan kesihatan yang berkualiti. Strategi-strategi itu ialah seperti berikut:

 1.  Meningkatkan sokongan yang bersasar, khususnya bagi masyarakat yang       kurang mendapat akses kepada perkhidmatan.
     2.     Menambah baik sistem penyampaian untuk ‘outcome’ kesihatan yang           lebih baik.  
     3.    Memperluaskan kapasiti bagi meningkatkan akses kepada perkhidmatan       penjagaan kesihatan
     4.   Mempergiatkan kerjasama antara sektor awam, swasta dan NGO untuk         meningkatkan kesedaran kesihatan.

Pada hemat saya pelaksanaan 4 strategi di atas memerlukan masa yang lebih panjang. Memandangkan keadaaan ekonomi negara yang semakin merudum, adalah sukar untuk mencapai matlamat yang disasarkan itu dalam tempoh 5 tahu akan datang. Walau bagaimanapun, kerajaan harus memberi tumpuan utama kepada sektor kesihatan negara kita dalam soal-soal infra struktur, peralatan, perkidmatan kecemasan, pencegahan penyakit dan  kawalan jangkitan.






Diskriminasi Kenaikan Pangkat Menyebabkan Penglibatan Bukan Melayu Dalam ATM Rendah, Bukan Kerana Tidak Patriotik.

Kenyataan Media YB V.Sivakumar Ahli Parlimen Batu Gajah pada 3 Disember 2015 di Dewan Rakyat.




Dalam perbahasan saya pada peringkat Jawatankuasa, Bajet 2016 Kementerian Pertahanan 30 November 2015, beberapa isu penting telah dibangkitkan. Satu daripada isu yang saya ketengahkan ialah mengenai penglibatan kaum bukan Melayu dalam menganggotai pasukan pertahanan negara yang terdiri daripada Tentera Darat Diraja Malaysia, Tentera Udara Diraja Malaysia dan Tentera Laut Diraja Malaysia.

Saya telah meminta Menteri Pertahanan memberi ulasan mengenai minat orang-orang bukan Melayu menjadi anggota Tentera. Saya juga telah memohonkan kepada Menteri Pertahanan memberikan statistik pengambilan anggota Angkatan Tentera Malaysia mengikut kaum bagi lima tahun yang terakhir.

Saya juga telah melontarkan pandangan pelbagai pihak yang mengatakan bahawa kenaikan pangkat di kalangan anggota tentera bukan Melayu adalah lambat dan sukar. Mungkin ini juga nerupakan satu faktor kenapa orang-orang bukan Melayu tidak begitu berminat untuk menjadi anggota tentera. Saya juga telah meminta Menteri untuk menyatakan jawatan-jawatan tertinggi dalam anggota tentera yang disandang dari kalangan kaum Cina, kaum India, kaum Orang Asli dan kaum pribumi Sabah dan Sarawak.



Ketika memberi jawapan di Dewan Rakyat, Menteri Pertahanan berkata, 
"Kebanyakan kes-kesnya tentera ini memanglah Melayu. Jadi mempertahankan kedaulatan negara kita ini kebanyakan Melayulah”.

Kenyataan Menteri Pertahanan ini seolah-olah orang-orang bukan Melayu tidak ada semangat patriotisme mempertahankan ibu pertiwi. Saya telah menyangkal kenyataan Menteri Pertahanan yang secara tersirat mempersoalkan kesetiaan kaum bukan Melayu.

Saya rasa sungguh kecewa dengan kenyataan Menteri yang mempertikaikan semangat patriotisme  dan kesetiaan kaum bukan Melau kepada negara Malaysia.  Saya dengan tegasnya telah membidas kenyataan Menteri di Dewan Rakyat. Saya berkata, “ada faktor-faktor lain yang menyebabkan kaum bukan Melayu tidak mahu terlibat atau memasuki Angkatan Tentera Malaysia. Bukan sebab faktor patrotisme yang dimaksudkan.” 

Saya berhujah bahawa ini adalah rungutan daripada anggota-anggota tentera bukan Melayu yang mendakwa terdapat diskriminasi dalam soal kenaikan pangkat dan sebagainya. Ini merupakan salah satu faktor penolak  yang telah mengagalkan minat kaum bukan Melayu menyertai tentera.

Menteri Pertahanan telah berjanji untuk memberikan statistikmengenai pengambilan dan kenaikan pangkat kaum bukan Melayu secara bertulis. Walau bagaimanapun beliau juga berkata, “kenaikan pangkat di kalangan kaum bukan Melayu adalah sedikit kerana peratusan kaum bukan Melayu adalah sedikit”. Apa yang beliau maksudkan ialah bilangan penyertaan yang kecil menyebabkan kenaikan pangkat  juga kecil di kalangan kaum bukan Melayu.

Pada pandangan saya, kenyataan Menteri Pertahanan adalah tidak rasional. Apabila bilangan kaum Bukan Melayu adalah rendah, ini sepatutnya memberi peluang kenaikan pangkat yang lebih besar kepada golongan ini. Kementerian seharusnya memberi peluang yang lebih banyak kepada kumpulan minoriti.  Ini akan menonjolkan kerelaan pihak Kementerian Pertahanan untuk menggalakan lebih ramai kaum bukan Melayu menyertai angkatan tentera. Ini juga boleh menjadi faktor penarik kepada mereka. Kerajaan telah gagal dalam aspek itu.  Alasan yang diberikan juga adalah tidak munasabah.

Oleh yang demikian, saya mencadangkan supaya kerajaan mengkaji semula dasar kenaikan pangkat ATM yang sedia ada untuk memberi peluang kenaikan pangkat tanpa diskriminasi terhadap kaum bukan Melayu.


Jumaat, 20 November 2015

Perbahasan YB V.Sivakumar Ahli Parlimen Batu Gajah, Peringkat Jawatan Kuasa, Bajet 2016 pada 19 November 2015


Kementerian Pertanian dan Industri Asas Tani

1) B21 Butiran 010400 Industri Padi Dan Beras

Kerajaan mensasarkan Tahap Sara Diri (SSL) beras pada kadar 100% menjelang tahun 2020. Berapakah jumlah hasil padi yang perlu dikeluarkan untuk mencapai SSL 100%. Berapakah Tahap Sara Diri beras pada tahun ini?

2) B21 Butiran 04000 Perikanan

Saya ingin mendapatkan jumlah tangkapan ikan mengikut negeri pada tahun lalu dan tahun ini. Apakah rancangan-rancangan kerajaan untuk memajukan dan mengembangkan industri perikanan  di Negeri Perak?

3) 21 Butiran 040700 Pembangunan Akuakultur


Adakah kerajaan mempunyai apa-apa cadangan untuk membantu penternak-penternak ikan kui di kawasan Kampung Bali, Tronoh, Parlimen Batu Gajah? Pengusaha-pengusaha ini menghasilkan produk ikan kui berkualiti tinggi, tetapi tidak mendapat sebarang bantuan daripada kerajaan.

Rabu, 18 November 2015

Peruntukan Untuk Sekolah Vernakul

Kenyataan Media YB V.Sivakumar Ahli Parlimen Batu Gajah pada 17 November 2015 di Dewan Rakyat

Dalam Bajet 2015, kerajaan telah memperuntukkan RM800 juta untuk membangunkan dan menyelenggarakan fasiliti pendidikan. Daripada jumlah itu, RM450 juta disalurkan kepada Sekolah Kebangsaan, RM50 juta untuk SJKC, RM50 juta untuk SJKT, RM 50 juta untuk sekolah Mubaligh, RM50 juta untuk sekolah berasrama penuh, RM 50 juta untuk sekolah Agama bantuan kerajaan, RM50 juta untuk MRSM, RM25 juta untuk sekolah pondok dan RM 25 juta untuk Sekolah Menengah Cina.
Tetapi dalam Bajet 2016 yang dibentangkan hanya RM500 juta disediakan untuk semua sekolah yang berkenaan. Terdapat pengurangan sebanyak RM300 juta untuk pembangunan sekolah-sekolah. Kenapakah kerajaan tidak menunjukkan pecahan peruntukkan untuk setiap jenis sekolah seperti dalam bajet 2015?
Adakah kerajaan cuba menutup sesuatu? Saya cukup khuatir kerana kerajaan pasti akan memberi keutamaan kepada sekolah-sekolah kebangsaan dan menganak tirikan sekolah-sekolah vernakular.  Peruntukkan khusus untuk sekolah-sekolah vernakular telah sengaja disenyapkan.
Saya bimbang sekolah-sekolah vernakular akan dimangsakan dalam perebutan peruntukan oleh semua sekolah-sekolah lain. Tegasnya, saya meminta Menteri Pendidikan untuk memberi pecahan peruntukan mengikut jenis sekolah untuk  mengelakkan sebarang salah laku jika kerajaan tidak mempunyai apa-apa niat jahat dalam hal ini.
Dalam bajet 2015, 56.25% telah diperuntukkan untuk Sekolah Kebangsaan. Manakala Sekolah  Kebangsaan Jenis Cina, Sekolah Jenis Kebangsaan Tamil dan Sekolah Agama menerima 6.25%  masing-masing daripada jumlah peruntukan keseluruhabnya. Jika proposi yang sama diguna pakai, maka  Sekolah Kebangsaan harus meneerima RM281.25 juta dalam bajet 2016. Manakala Sekolah-sekolah Cina, Tamil dan Agama patut menerima sekurang-kurangnya RM31.25 juta masing-masing. Tetapi, Kementerian Pendidikan gagal memberi agihan seperti ini untuk memudahkan semua pihak.
Jawapan yang diberikan oleh Menteri Pendidikan semalam dalam menjawab perbahasan;
Pada dalam bajet 2016 tidak ada pecahan seperti tahun-tahun yang lalu. Pihak Kementerian belum lagi membuat pengagihan lagi.
Ini adalah satu jawapan yang tidak boleh diterima. Nyata terdapat  udang disebalik batu dalam jawapan Menteri yang mempunyai maksud tersirat.


Khamis, 5 November 2015

Cadangan Membawa Masuk 1.5 Juta Pekerja Bangladesh, Beban Baru Yang Perlu Ditanggung oleh Malaysia.

Kenyataan Media YB V.Sivakumar Ahli Parlimen  Batu Gajah pada 4 November 2015 di Dewan Rakyat


Adakah negara kita benar-benar mengalami krisis kekurangan pekerja? Negara kita telah dibanjiri pekerja-pekerja asing dari Indonesia, Bangladesh, Nepal dan negara-negara lain. Memang tidak boleh dinafikan bahawa pekerja-pekerja asing diperlukan untuk pelbagai sektor. Tetapi, kehadiran mereka dalam jumlah yang begitu besar juga boleh menggugat kedudukan sosio-ekonomi negara. 

Menteri Dalam Negeri telah mengumumkan bahawa 1.5 juta pekerja asing dari Bangladesh akan dibawa masuk ke negara kita secara berperingkat dalam tempoh 3 tahun.  Beliau mendakwa tindakan ini adalah untuk memenuhi permintaan majikan dalam pelbagai sektor terutamanya perladangan di Semenanjung Malaysia, Sabah dan Sarawak.

Saya difahamkan kerajaan  telah mengadakan perbincangan dengan kerajaan Bangladesh dan bercadang untuk memeterai perjanjian pada bulan Julai yang lalu. Sudahkah perjanjian ini ditandatangani?

Saya berpendapat bahawa cadangan membawa masuk 1.5 juta pekerja Bangladesh tidak akan membawa kebaikan untuk negara kita. Jumlah ini cukup besar iaitu hampir ¾  daripada jumlah rakyat negeri Perak. Tindakan ini  bertentangan dengan objektif Rancangan Malaysia Ke11 yang berhasrat untuk mengurangkan pekerja asing berkemahiran rendah di negara ini. Pekerja-pekerja Bangladesh yang akan dibawa masuk itu adalah untuk kerja-kerja ‘kotor, berbahaya dan sukar’.  Mereka ini bukanlah pekerja mahir.

Mengikut Statistik yang diberikan oleh Kementerian Sumber Manusia, pekerja asing yang memiliki Pas Lawatan Kerja Sementara yang berdaftar di negara kita pada tahun 2014 telah mencecah 2.1 juta orang, sementara jumlah pendatang asing tanpa izin pula adalah berjumlah 4.6 juta.


Apabila kerajaan membawa masuk 1.5 juta  pekerja Bangladesh, maka jumlah keseluruhan pendatang asing akan mencecah 8.2 juta orang iaitu lebih kurang 27% daripada jumlah penduduk Malaysia. Bukankah bilangan yang besar ini akan membawa keluar khazanah negara dalam jumlah yang cukup lumayan?

Kehadiran pekerja-pekerja asing yang begitu ramai menjejaskan peluang pekerjaan orang-orang tempatan. Majikan memilih pekerja asing kerana kos yang rendah, boleh dikawal dan produktiviti tinggi. Ini akan menjadi rintangan untuk meningkatkan gaji rakyat negara kita. Gaji penduduk tempatan akan kaku selama-lamanya.

Statistik KWSP membuktikan lehih 40% pekerja tempatan berpendapatan kurang daripada RM2000 sebulan. Pendapatan bergabung pasangan suami isteri yang kurang daripada RM3500 pula adalah 65%. Dengan gaji pekerja yang sedemikian, Malaysia akan gagal mencapai taraf negara maju pada tahun 2020 kerana sasaran gaji individu RM5000 mustahil diperolehi dalam tempoh 5 tahun lagi.

Selain daripada itu keselamatan rakyat tempatan juga akan turut terancam dari segi jenayah dan kesihatan yang boleh menggugat kestabilan sosial negara kita. Mereka juga mendirikan rumahtangga dan mahu menjadi warganegara  Malaysia. Ramai juga akan memulakan perniagaan dan menguruskan kebun sendiri.  Hari ini, pekerja-pekerja asing sudah mempunyai perniagaan mereka sendiri di negara kita.

Cadangan membawa masuk 1.5 juta pekerja Bangladesh menimbulkan persoalan seperti berikut :

1  1)   Adakah Kementerian Sumber Manusia turut bersetuju dengan cadangan    yang dibuat oleh Menteri Dalam Negeri, kerana pengumuman ini dibuat oleh  Menteri Dalam Negeri dan bukannya Menteri Sumber Manusia?

    2)   Kenapa boleh wujud permintaan yang begitu banyak untuk pekerja asing di negara kita. Apakah sumber yang dirujuk untuk membuktikan jumlah           permintaan itu? Adakah kajian terperinci telah dibuat mengenai hal ini? Dan   oleh siapa? 

    3)   Apakah kaedah atau cara pengendalian pengambilan pekerja Bangladesh   yang akan diguna pakai oleh kerajaan? Ramai yang berpendapat ianya           kurang telus dan seolah-olah ada udang disebalik batu.


Selain daripada itu, saya ingin tahu berapakah jumlah pekerja Bangladesh yang berada di negara kita pada masa ini? Daripada jumlah ini berapakah yang memasuki negara kita secara tidak sah? Berapakah jumlah PATI yang telah dihantar pulang selepas program 6P dilaksanakan?

Kemasukan pekerja-pekerja Bangladesh, akan merumitkan lagi masalah pengangguran di negara kita. Dianggarkan kadar pengangguran sekarang adalah di antara 2.9-3.2%. Kemasukan pekerja asing secara melambak akan meningkatkan kadar pengangguran mungkin lebih daripada 4 peratus.

Sektor Awam pula tidak mengambil pekerja baru. Banyak kilang-kilang dan syarikat-syarikat akan ‘Menutup kedai’ atau terpaksa melaksanakan Skim Pemisahan Bersama (MSS) dan Skim Pemberhentian Kerja Secara Sukarela (VSS). Semua ini akan meningkatkan kadar pengangguran di negara kita. Oleh yang demikian, saya membantah sekeras-kerasnya cadangan kerajaan  untuk membawa masuk 1.5 juta pekerja Bangladesh demi keselamatan dan kesejahteraan rakyat.